En we zijn weer van start gegaan met een nieuw project. Ditmaal voor de speelgoedketen Intertoys. Natuurlijk hoort hier een projectnaam en logo bij. Ziehier, ons kenmerkje voor de komende projectweken!
Tekstanalyse ‘The Importance of Media History’
De media spelen een belangrijke rol in onze levens. Ze zorgen voor onze informatiestromen, vrijetijdsbesteding en onderhoud van contacten. Die laatste twee functies zijn uiteraard later pas ontstaan, met de komst van de digitale media. Het verkrijgen van informatie daarentegen gaat al eeuwen via media als kranten, boeken en tijdschriften.
Vooral de krant was een krachtig en veelgelezen medium. Er was niet alleen sprake van informatievergaring, maar ook verspreiding van meningen. In het begin werden de gedrukte media vooral gebruikt om het woord van de onderste klasse te vertolken. Dit was het begin van de protesten en stakingen, die ervoor zorgden dat de klassen binnen het volk wat meer gelijk getrokken werden.
Naast de spreekbuisfunctie die deze media altijd gehad hebben, zorgen ze er ook voor dat we als samenleving dichter tot elkaar komen en nieuwe ideeën de wereld in worden gebracht. Doordat we bijvoorbeeld dezelfde krant lezen, denken we over veel zaken hetzelfde en krijgen we ook het gevoel dat we bij een groep horen.
Maar misschien is het belangrijkste nog wel dat we door middel van media van onze fouten kunnen leren. We kunnen teruglezen en analyseren wat er in het verleden misging. Vervolgens kan hierover gedebatteerd en nagedacht worden, zodat dezelfde fout niet nog eens gemaakt wordt.
Tekstanalyse ‘How safe is your Facebook Profile?’
De heer R. Wallbridge snijdt in deze tekst een gevoelig onderwerp aan: privacy. In hoeverre kunnen wij nog spreken van privacy en hoe gevaarlijk is het ontbreken hiervan eigenlijk? In deze tekst wordt vooral gesproken over de sociale media, en dan met name Facebook. Bijna iedereen heeft hier tegenwoordig zijn eigen pagina en deelt hierop informatie. Over wat men in het dagelijks leven doet, maar ook over de eigen geschiedenis. Veel mensen hebben hun profiel helemaal ingevuld: waar ze hebben gewerkt, gestudeerd, op vakantie zijn geweest, noem het maar op.
Het probleem hier is dat mensen vaak niet doorhebben hoe gevaarlijk het is om al deze gegevens op straat te gooien. Vooral kinderen en jongeren delen alles met de buitenwereld. Op deze manier kunnen bedrijven heel handig inspelen op de gebruikers van Facebook: wat vinden de kinderen interessant en wat kunnen we aan deze doelgroep verkopen? En dan heb ik het nog niet eens over personen die kwaad in de zin hebben en kinderen via Facebook kunnen chanteren.
Afijn, om even door te gaan naar de conclusie van deze tekst: gebruikers van Facebook moeten meer gewezen worden op de privacy settings van hun profielpagina. Ze moeten duidelijk weten wat er wel en niet getoond wordt aan de buitenwereld. Vooral kinderen moeten te horen krijgen dat het gevaarlijk is om alle informatie te delen. Verder moet er een wet komen die ervoor zorgt dat websites als Facebook de gebruikers beschermt, en dan wederom de jongere doelgroep.
Tekstanalyse ‘Reclame in films’
Vele mensen en organisaties hebben altijd al geprobeerd de toekomst te voorspellen. Zo ook filmmakers, en dan vooral de producenten van sciencefictionfilms. Naast het voorspellen van het dagelijks leven en de producten die wij dan gebruiken, hebben onderzoekers ook gekeken naar manieren van reclame maken. En raad eens, ze zaten er helemaal niet ver naast, aangezien veel manieren uit deze films lijken op de hedendaagse manieren van reclame maken.
Zo werd er in verschillende films gebruik gemaakt van reclames in de lucht; in Blade Runner zweeft een gigantisch ruimteschip met videodisplays aan de onder- en zijkant door de straten met een videoboodschap. In 2004 bracht het Amerikaanse bedrijf LightShips een groot luchtschip, genaamd de A170 Video Lightsign Airship op de markt. Het gevaarte is aan de zijkant uitgerust met een LED-scherm van 9 bij 21 meter en kan vrijwel alle media afspelen.
Naast dit voorbeeld, zijn er nog veel meer voorbeelden van verschillende soorten reclame. In sciencefictionfilms werd gebruikt gemaakt van hologrammen, projecties op gebouwen en persoonlijke reclame. Veel van deze methodes worden in de huidige tijd daadwerkelijk uitgevoerd, omdat men zo creatief en opvallend mogelijk moet zijn.
Van persoonlijke reclame heb ik een mooi voorbeeld gevonden in Japan. Destijds wordt dit in de film ‘Minority Report’ al geïntroduceerd, maar hier is het nog een futuristisch concept waarvan niemand dacht dat het werkelijkheid zou worden:
Tekstanalyse ‘YouTube en copyright’
Een veelgebruikt medium, dat de laatste jaren enorm in populariteit gestegen is. Ik heb het natuurlijk over YouTube, de videosite waar iedereen zijn of haar beeldmateriaal kan uploaden en zelfs kans heeft om ontdekt te worden. De vraag is alleen: wat mag je nou wel en niet uploaden?
YouTube heeft haar regels op copyright de laatste jaren flink aangescherpt. Meerdere claims werden door derden ingediend bij het bedrijf, omdat veel content op YouTube illegaal verkregen of gebruikt zou zijn. Zo eiste het bedrijf Viacom één miljard dollar voor 160.000 auteursrechtelijk beschermde filmpjes van hen die op de website stonden.
Meestal gaat het hier om muziek die onder eigen beeldmateriaal staat. Je kunt niet zomaar de muziek van iemand anders gebruiken om jouw filmpje leuker te maken. Hier moet je toestemming voor hebben of, zoals in de meeste gevallen, geld betalen. Doe je dit niet, krijg je al vrij snel een bericht van YouTube dat je filmpje offline wordt gehaald, het geluid uitgeschakeld wordt of er advertenties onder je clipje komen te staan.
Wil je voorkomen dat YouTube je filmpje blokkeert en in sommige gevallen zelfs je account blokkeert? Maak dan gebruik van websites die gratis muziek aanbieden, zoals ‘NGX Musical, ‘Tribe of Noise’ of ‘Freesound’. Zelf creatief genoeg? Maak dan gewoon je eigen muziek. Dit kan tegenwoordig vrij makkelijk met verschillende softwarepakketten.
Tekstanalyse ‘Big Brother is niet meer’
Het begrip Big Brother komt uit een roman van George Orwell, genaamd 1949. Hierin wordt de samenleving Oceanië gezien als een totalitair regime, waarbij je als individu volledig wordt gecontroleerd en gestuurd. De macht ligt in dit verhaal bij de zogenoemde Big Brother, een figuur met indringende ogen, die alles, maar dan ook echt alles ziet. In Oceanië is hij dan ook overal terug te vinden op posters met het onderschrift “Big Brother is watching you”.
Natuurlijk is hier sprake van een overdrijving, maar ook in de huidige tijd beschikken economische en overheidsorganisaties over steeds meer informatie. Informatie over ons, de burger, welteverstaan. Hierdoor worden wij ook steeds meer gecontroleerd: door het profiel dat de bedrijven van ons hebben, kunnen ze ons dingen laten zien die bij ons passen (denk bijvoorbeeld aan reclames of advertenties).
Arre Zuurmond, auteur van het boek “De infocratie. Een theoretische en empirische heroriëntatie op Weber’s ideaaltype in het informatietijdperk”, gaat er vanuit dat de informatietechnologie een instrument is dat de greep op de sociale werkelijkheid vergroot. Uiteraard gaat dit gepaard met de vergroting van de macht van de persoon die dit instrument bezit. De vraag die ik mijzelf hierbij stel is dan meteen: wie heeft de beschikking over dit instrument, in bijvoorbeeld Nederland? En hoe is dit in de rest van de wereld?
Zelf sta ik er eigenlijk maar weinig stil bij; tegenwoordig weten instanties enorm veel van ons burgers. Veel vullen we zelf in, via de elektronische snelweg, maar hiernaast denk ik dat bedrijven onderlingen ook gegevens van consumenten uitwisselen. En dan heb ik het nog niet eens over de verkoop van consumentengegevens…
Tekstanalyse ‘De informatisering van het wereldbeeld’
In deze tekst stelt Jos de Mul dat technologie immer belangrijker wordt in ons dagelijks leven en daarnaast bepaalde functies over gaat nemen. Zo spreekt hij over hybride, augmented spaces waarin onze levens steeds meer gaan afspelen volgens hem. Deze virtuele wereld zal er op den duur zo realistisch uit gaan zien, dat we denken dat het daadwerkelijk de realiteit is.
Ik vraag mij zelf onmiddellijk af of het echt zover gaat komen dat we straks geen onderscheid meer kunnen maken tussen de realiteit en de virtuele wereld. Wel denk ik dat technologie en daarmee augmented reality een veel grotere rol gaan spelen in ons dagelijks leven. Een mooi voorbeeld hiervan is de zojuist uitgebrachte Googlebril, welke de realiteit combineert met virtuele extra’s. In het filmpje hieronder wordt dat duidelijk geïllustreerd.
Tekstanalyse ‘Filosofie in Cyberspace’
De aankomende weken ga ik hier een aantal tekstanalyses plaatsen voor de specialisatie ‘content’ van mijn opleiding. Het is de bedoeling dat ik iedere keer in een kort stukje wat over de gelezen tekst schrijf. Interesse in de originele teksten? Laat het mij weten!
De computer, zonder dat apparaat kunnen we tegenwoordig niet meer. De meest alledaagse dingen gaan via het Internet: eten bestellen, bankzaken en uiteraard informatie vergaren. Maar naast deze praktische zaken, wordt virtuele realiteit, ofwel virtual reality, steeds populairder. Grote ontwikkelaars zijn bezig met het ontwerpen van games, waarbij het lijkt alsof je voor even in een ‘nieuwe’ wereld kunt stappen. De vraag die deze techniek meteen oproept, is in hoeverre deze game realistisch genoemd kan worden. Daarnaast vraag je je af of mensen nog wel onderscheid kunnen maken tussen de realiteit en een game, wanneer het zo enorm echt lijkt.
Dit kan gevaarlijk zijn, omdat de realiteit en virtual reality versmelten tot één, waardoor men een verkeerd wereldbeeld krijgt. Vervolgens leidt zoiets tot chaos, aangezien een deel van de mensheid in een ‘andere’ wereld leeft. Er wordt langs elkaar geleefd en men ziet elkaar anders. Over dit onderwerp is in 1999 een film uitgekomen, die deze chaotische situatie perfect illustreert. De karakters nemen plaats in een spel, dat zich afspeelt in de virtuele wereld. Zij switchen in de film een aantal keer tussen het spel en de echte wereld en weten niet precies wanneer zij zich nu in de realiteit bevinden. Hier komt juist dat gevaar weer om de hoek kijken, aangezien je niet weet wie te vertrouwen is in de echte wereld. Een persoon zou dus alleen in de virtuele wereld kunnen bestaan, terwijl je denkt dat het iemand uit de echte wereld is.
Of virtual reality een grote rol in ons dagelijkse leven gaat spelen, is lastig te zeggen, maar wel denk ik dat er een streng beleid moet komen, indien dit het geval is.
Logo
Vanavond heb ik ook even besloten dat ik het hier onderstaande logo voortaan ga gebruiken bij opdrachten die ik in de toekomst ga aannemen. Mijn oude logo was te moeilijk en deze is meer herkenbaar. Eventuele op- of aanmerkingen? Laat het mij weten!
De witte rand om de afbeelding is normaal afwezig, dit doet mijn plugin hier automatisch.
Filmproject
Vandaag kwam ik een poster tegen die ik 1,5 jaar geleden een keer heb gemaakt voor een filmproject bij ons op de faculteit. Bij dezen wil ik ‘m toch even met jullie delen.
